Dit ben ik: 🙏
Maar ik ben ook dit 🧅
Een ui. Met verschillende laagjes.
Laagje voor laagje wordt afgepeld.
Maar bij welke laag stopt het?
Tot waar kan ik delen, en tot waar moet ik dingen voor mezelf houden?
Tot waar zitten mijn wortels
Die me in leven houden als ik word vertrapt?
Als de hele wereld om me heen lijkt te vergaan,
Zit er ergens in de grond, in het duister, mijn root. Mijn zelf. Mijn ziel. Dat sterretje, lichtpuntje. Met zon intense levenskracht,
Voldoende om mijn wortels te voeden met levensenergie. Om laagje voor laagje, of grens voor grens, mijn ui weer op te bouwen.
Dat lichtpuntje, dat zit in mij. Dat BEN ik, voor zover ik iets ‘ben’.
Soms is het verstopt,
Moeilijker te geloven dat het er is,
Vertroebeld door het duistere der gedachten,
Overspoeld door zeeen aan gevoelens en emoties.
Keer op keer,
Op zoek naar dat lichtpuntje in mezelf.
Dat wat anderen zo sterk zien in mij,
Maar zelf ben ik vaak verblind.
Een verkeerd pad ingeslagen in een donker bos,
Dwalend,
Terug naar het hoofd pad,
Terug naar de essentie.
Met weer een les geleerd.
Ik blijf het pad volgen
Niet wetende waar het heen gaat
Maar blind vertrouwend op mijzelf,
And the universe 🙏
