Er zijn soms van die dagen
dat ik niet kan stoppen met klagen
Het is dan zo moeilijk om de mooie dingen in het leven te zien
of mijn gevoel uit te spreken tegen een vriend
Alles is donker en duister in mijn hoofd
en ik voel me een totale mislukkeling.
Mijn duiveltjes staan op mijn schouder, te schreeuwen tegen mij:
dat ik niet goed genoeg ben, niets kan, geen vrienden heb, en een luie verslaafde ben.
Ik voel me dan ook even echt niks waard.
En ik weet niet waar het vandaag komt.
Is het een winter depressie, is het de verslaving, of is het de volle maan?
Of is het gewoon weer even tijd voor wat rustiger aan?
Het is li als iemand zegt ‘ik hou van jou’, of ‘alles mag er zijn’,
maar waarom voel ik me toch zo klein?
Ik weet de dingen toch zo goed, maar het lukt me niet als ik iets MOET.
Hoe kan ik mezelf uit een dal halen
als ik zo bang ben om te stralen?
Waar zit die kraht van binnen die mij al sinds mijn geboorte verteld
dat ik hier ben om te overwinnen!?
Ik vecht tegen mijn stemmetjes en demonen in de hoop
dat ik morgen weer vrolijk door het leven loop.
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – —
DEEL 2, en daarna…..
En als ik dan weer bij mama ben geweest,
en alles er uit heb gegooid, mijn hoofd leeg heb gepraat,
voel ik me er een stuk lichter, positiever
Dan heb ik weer gezien; hey, dit is me eerder overkomen.
zo heb ik me eerder gevoeld, en daar ben ik ook uit gekomen!
Ik BEN niet ziek of depressief, ik VOEL me alleen soms zo.
Maar ik ben niet (alleen) mijn gevoel,
ik BEN veel meer dan dat!
Ik ben een sterke vrouw, een doorzetter
die geen enkele uitdaging uit de weg gaat!
Maar ook deze sterke vrouw heeft wel eens hulp of steun nodig,
en dat vind ik nog heel moeilijk om toe te geven, te vragen of te accepteren.
Ook de donkere dagen horen bij het leven,
en ik leer om daar mee om te gaan.
Soms lukt dat even niet, val ik in een dip, een zwart gat,
maak ik alles kapot wat ik heb opgebouwd,
en leer ik weer om hulp te vragen.
Hoe vaker ik dat doe, hoe minder ik dat nodig heb.
Ik weet nog niet op welke dag, maar ik WEET
dat op een dag in de toekomst
ik niet meer in dat zwarte gat val.
En mocht ik toch nog vallen, dan weet ik hoe ik mezelf kan redden.
Maar hey! >> Stapje…voor… stapje…